Park Kra­jo­bra­zo­wy Beski­du Małe­go znaj­du­je się na pogra­ni­czu woje­wództw ślą­skie­go i mało­pol­skie­go, obej­mu­jąc zale­sio­ne wzgó­rza i gór­skie pola­ny po obu stro­nach cią­gną­cych się wzdłuż bie­gu rze­ki Soli jezior: Żywiec­kie­go, Mię­dzy­brodz­kie­go i Czar­nec­kie­go. Zimą moż­na przy­je­chać tu na nar­ty. Wio­sną, latem i jesie­nią park powin­ni odwie­dzić wszy­scy wiel­bi­cie­le gór­skich prze­cha­dzek i zapie­ra­ją­cych dech w pier­siach widoków.

Teren par­ku roz­cią­ga się pomię­dzy przed­mie­ścia­mi Biel­sko-Bia­łej na zacho­dzie i Andry­cho­wem na pół­noc­nym wscho­dzie. Jego połu­dnio­wa otu­li­na się­ga połą­czo­nych z Jezio­rem Żywiec­kim rzek Łękaw­ka i Żyli­ca, a od połu­dnio­wo-zachod­niej stro­ny opie­ra się o Wil­ko­wi­ce i prze­pły­wa­ją­cą przez tą miej­sco­wość rze­kę Bia­łą. W par­ku nie bra­ku­je wyso­kich wnie­sień. Naj­wyż­sze z nich to Czu­pel (933 m n.p.m.), usa­do­wio­ny po zachod­niej stro­nie od Jezio­ra Mię­dzy­brodz­kie­go. Kon­ku­ru­je z nim wzbi­ja­ją­ca się nad wschod­nim skra­jem par­ku, 929-metro­wa Mado­ho­ra. Pora­sta­ją­ce więk­szą część Par­ku Kra­jo­bra­zo­we­go Beski­du Małe­go lasy zosta­ły na prze­strze­ni wie­ków moc­no prze­kształ­co­ne przez czło­wie­ka. Zacho­wa­ło się tutaj bar­dzo nie­wie­le frag­men­tów natu­ral­nych borów, a domi­nu­ją nasa­dzo­ne w ich miej­sce świer­ki. Nie spo­sób jed­nak powie­dzieć, aby lasy par­ku nie urze­ka­ły tury­stów swo­ją nie­zwy­kłą uro­dą. Są one schro­nie­niem tak­że wie­lu gatun­ków zwie­rząt. Schro­ni­ły się w nich m.in. wil­ki i rysie, a od cza­su do cza­su leśni­cy odno­to­wu­ją tak­że zabłą­ka­ne­go w te stro­ny niedźwiedzia.

W atrak­cyj­nym rejo­nie Par­ku Kra­jo­bra­zo­we­go Beski­du Małe­go nie bra­ku­je sze­ro­kiej ofer­ty noc­le­go­wej i infra­struk­tu­ry tury­stycz­nej. Naj­bar­dziej stra­te­gicz­ną bazą wypa­do­wą wyda­je się być poło­żo­ne w środ­ku par­ku Mię­dzy­bro­dzie Żywiec­kie, na wschod­nim brze­gu Jezio­rem Mię­dzy­brodz­kim, albo Mię­dzy­bro­dzie Bial­skie na jego pół­noc­no-zachod­nim brze­gu. Pen­sjo­na­ty i gospo­dar­stwa agro­tu­ry­stycz­ne są też roz­rzu­co­ne po innych miej­sco­wo­ściach par­ku, a nie­zmier­nie popu­lar­nym kuror­tem jest poło­żo­ny nie­da­le­ko od jego połu­dnio­wych gra­nic Żywiec. Powsta­łe po zbu­do­wa­niu dwóch tam zbior­ni­ki wod­ne wokół tych miej­sco­wo­ści są latem wyma­rzo­nym miej­scem do pły­wa­nia żaglów­ką lub kaja­kiem. Zimą w całej oko­li­cy dzia­ła wie­le wycią­gów narciarskich.

Z Mię­dzy­bro­dzia Bial­skie­go wycho­dzi żół­ty szlak pie­szy, któ­rym moż­na dojść po nie­ca­łych trzech godzi­nach na Magur­kę Wiko­wic­ką. To jeden z naj­wyż­szych szczy­tów w zachod­niej czę­ści par­ku. Moż­na się na nim zatrzy­mać lub po pro­stu zamó­wić her­ba­tę w uro­kli­wym, przed­wo­jen­nym schro­ni­sku PTTK. Podą­ża­jąc dalej szla­kiem żół­tym na zachód, doj­dzie się po kil­ku godzi­nach do przed­mieść Bielska-Białej.

Nie­bie­skim trak­tem z Magur­ki Wil­kow­skiej moż­na nato­miast dojść na Czu­pel. Na to naj­wyż­sze wzgó­rze par­ku da się tak­że się dostać, wybie­ra­jąc czer­wo­ny szlak tury­stycz­ny, wycho­dzą­cy z Mię­dzy­bro­dzia Bial­skie­go. Z grzbie­tu Czu­pe­la moż­na podzi­wiać wspa­nia­ły widok na dużą część Beski­du Małe­go i mie­nią­ce się w dole lustra jezior Żywiec­kie­go oraz Mię­dzy­brodz­kie­go. Czu­pel to jedy­ny szczyt w Beski­dzie Małym zali­czo­ny do zacne­go gro­na Koro­ny Gór Polskich.

Góra Żar nad Jezio­rem Mię­dzy­brodz­kim, fot. Michał Płach­ta, Wiki­me­dia Commons
0 0 votes
Podo­ba­ło się?
Subscribe
Powiadom o
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments