Park Kra­jo­bra­zo­wy Beski­du Ślą­skie­go leży przy gra­ni­cy z Cze­cha­mi i obej­mu­je dwa zale­sio­ne pasma gór­skie Beski­du Ślą­skie­go: Czan­to­rii oraz Bara­niej Góry. Latem na tutej­sze szla­ki tury­stycz­ne przy­by­wa­ją tłum­nie zapa­le­ni pie­chu­rzy i rowe­rzy­ści. Zimą park sta­je się jed­nym z naj­waż­niej­szych pol­skich cen­trów narciarskich.

Więk­szą część Par­ku Kra­jo­bra­zo­we­go Beski­du Ślą­skie­go zaj­mu­ją mie­sza­ne lasy i wyso­ko­gór­skie bory, gdzie­nie­gdzie poprze­ci­na­ne sto­ka­mi nar­ciar­ski­mi i pola­na­mi. Moż­na tu zna­leźć zarów­no łagod­ne zbo­cza, jak i bar­dziej stro­me wąwo­zy. Ozdo­bą kra­jo­bra­zu są wybi­ja­ją­ce się z zie­mi for­ma­cje skal­ne, małe wodo­spa­dy i gór­skie poto­ki. W par­ku ist­nie­je sie­dem rezer­wa­tów przy­ro­dy. W tutej­szych lasach moż­na spo­tkać wil­ka, rysia, a nie­co rza­dziej tak­że niedź­wie­dzia. Jeden z rezer­wa­tów par­ku chro­ni popu­la­cję pstrą­ga potokowego.

Naj­lep­szy­mi baza­mi wypa­do­wy­mi do Par­ku Kra­jo­bra­zo­we­go Beski­du Ślą­skie­go są czte­ry popu­lar­ne kuror­ty nar­ciar­skie: Wisła, Ustroń, Szczyrk, i Bren­na. Pierw­szy z nich zna cała Pol­ska, ponie­waż jest mia­sto rodzin­ne słyn­ne­go skocz­ka Ada­ma Mały­sza. Na uro­kach Wisły poznał się już przed woj­ną pol­ski pre­zy­dent Igna­cy Mościc­ki, któ­ry kazał sobie wybu­do­wać w niej wcze­sno-moder­ni­stycz­ny zame­czek. Po reno­wa­cji prze­pro­wa­dzo­nej na począt­ku XXI w., gło­wy pań­stwa znów zaczę­ły przyj­mo­wać w nim zagra­nicz­nych gości. W Wiśle ist­nie­ją dwie skocz­nie nar­ciar­skie. Miej­sco­wość jest zna­na z orga­ni­zo­wa­nia zimą mię­dzy­na­ro­do­wych zawo­dów spor­to­wych, m.in. w bie­gach nar­ciar­skich i biathlonie.

Z Wisły moż­na przejść zie­lo­nym szla­kiem tury­stycz­nym na Orło­wą. Na tym 813-metro­wym szczy­cie w pół­noc­nej czę­ści Pasma Rów­ni­cy funk­cjo­nu­je schro­ni­sko. Idąc dalej zie­lo­nym szla­kiem na pół­noc, po mniej wię­cej dwóch godzi­nach doj­dzie się do Ustro­nia. To zna­na miej­sco­wość uzdro­wi­sko­wa, któ­ra podob­nie jak Wisła, zaczę­ła być popu­lar­nym celem wypraw kocha­ją­cych góry tury­stów już w dru­giej poło­wie XIX w. Wte­dy wła­śnie okry­to lecz­ni­cze wła­ści­wo­ści wód z tutej­szych źró­deł. Gwał­tow­ny roz­wój Ustro­nia nastą­pił jed­nak od lat 60-tych XX w., kie­dy jak grzy­by po desz­czu zaczę­ły wyra­stać w nim moder­ni­stycz­ne ośrod­ki wcza­so­we i sanatoria.

Z Ustro­nia pro­wa­dzą dwa szla­ki na Wiel­ką Czar­to­rię, czy­li naj­wyż­szy szczyt Pasma Czar­to­rii. Wzno­si się ona na 995 m n.p.m. i leży dokład­nie na gra­ni­cy pol­sko-cze­skiej. Na Czar­to­rię moż­na podejść z Ustro­nia bez­po­śred­nio szla­kiem nie­bie­skim, albo obie­ra­jąc trakt żół­ty, wstą­pić po dro­dze do miej­sco­wo­ści Gole­szów, w któ­rej war­to obej­rzeć kil­ka zabyt­ko­wych budyn­ków, w tym świą­ty­nie kato­lic­ką i pro­te­stanc­ką. Z Gole­szo­wa na Wiel­ką Czar­to­rię pro­wa­dzi szlak tury­stycz­ny ozna­czo­ny na czarno.

Naj­wyż­szym szczy­tem na tere­nie Par­ku Kra­jo­bra­zo­we­go Beski­du Ślą­skie­go jest Skrzycz­ne (1257 m n.p.m.). Pod­cho­dzi się na nie od stro­ny Szczyr­ku szla­ka­mi zie­lo­nym, lub też nie­znacz­nie krót­szym, nie­bie­skim. Pod Skrzycz­nem dzia­ła gór­skie schro­ni­sko. Szlak zie­lo­ny wie­dzie z tego miej­sca na połu­dnie, na nie­co odda­lo­ny, dru­gi pod wzglę­dem wyso­ko­ści szczyt w Beski­dzie Niskim — Bara­nią Górę (1220 m n.p.m.). Nie­za­po­mnia­nych wra­żeń dostar­cza usta­wio­na na jej wierz­choł­ku wie­ża wido­ko­wa. Wybie­ra­jąc póź­niej szlak nie­bie­ski z Bara­niej Góry do Wisły, war­to zoba­czyć usy­tu­owa­ne u pod­nó­ża szczy­tu, malow­ni­cze wodo­spa­dy Kaska­dy Rodła na Bia­łej Wisełce.

fot. Marek & Ewa Woj­cie­chow­scy, Wiki­me­dia Commons
0 0 vote
Podo­ba­ło się?
Subscribe
Powiadom o
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments