Park Kra­jo­bra­zo­wy Pasma Brzan­ki leży na Pogó­rzu Kar­pac­kim, na pogra­ni­czu woje­wódz­two mało­pol­skie­go i pod­kar­pac­kie­go. Roz­cią­ga się pomię­dzy doli­na­mi atrak­cyj­nych dla kaja­ka­rzy rzek Bia­ła i Wisło­ka. Tutej­sze szla­ki tury­stycz­ne, pro­wa­dzą­ce po łagod­nych gór­skich grzbie­tach, nie nale­żą do naj­trud­niej­szych. Gwa­ran­tu­ją jed­nak uda­ny urlop wśród dzi­kiej przy­ro­dy i malow­ni­czych krajobrazów.

Swo­ją zachod­nią gra­ni­cę Park Kra­jo­bra­zo­wy Pasma Brzan­ki opie­ra na kory­cie Bia­łej. Rze­ka ta wzię­ła swo­ją nazwę od bia­łe­go, kamie­ni­ste­go dna, któ­re nada­je jej nie­po­wta­rzal­ne­go uro­ku. Przez Bia­łą prze­bie­ga popu­lar­ny szlak kaja­ko­wy z Beski­du Niskie­go, przez Tuchów na pół­noc­no-zachod­nim skra­ju par­ku, aż do Tar­no­wa. W tym ostat­nim mie­ście rze­ka ucho­dzi do Dunaj­ca. Wschod­nie gra­ni­ce par­ku docho­dzą do doli­ny Wisło­ki, któ­ra pły­nie z Beski­du Niskie­go przez Pogó­rze Cięż­ko­wic­kie i Kotli­nę San­do­mier­ską, po czym ucho­dzi do gór­nej Wisły. Naj­wyż­szym wznie­sie­nia­mi w par­ku są Liwocz, wspi­na­ją­cy się na 534 m n.p.m., a dru­ga w kolej­no­ści jest Brzan­ka (534 m n.p.m.). Pra­wie poło­wę powierzch­ni par­ku sta­no­wią pola upraw­ne, a 1/3 lasy. Wyzna­czo­no na jego obsza­rze 4 rezer­wa­ty przy­ro­dy. Tutej­sze łagod­ne wznie­sie­nia są przy­ozdo­bio­ne czę­sto ukry­ty­mi w lasach, ogrom­ny­mi gła­za­mi i sta­ry­mi, obły­mi for­ma­cja­mi skal­ny­mi. W par­ku żyją m.in. bocia­ny czar­ne, myszo­ło­wy i jastrzę­bie, a tak­że jele­nie, dzi­ki, sar­ny i salamandry.

Na tere­nie Par­ku Kra­jo­bra­zo­we­go Pasma Brzan­ki nie­trud­no zna­leźć pen­sjo­nat lub pokój gościn­ny w gospo­dar­stwie agro­tu­ry­stycz­nym. W jego zachod­niej czę­ści dzia­ła­ją dwa schro­ni­ska: baców­ka Brzan­ka i ośro­dek dla mło­dzie­ży przy Luba­szo­wej. Zatrzy­mać się moż­na tak­że w mia­stecz­ku Tuchów nad rze­ką Bia­łą, w któ­rym war­to prze­spa­ce­ro­wać się zabyt­ko­wą sta­rów­ką. Na uwa­gę zasłu­gu­ją tu kla­sy­cy­stycz­ny ratusz oraz baro­ko­wy kościół Nawie­dze­nia NMP wraz z klasz­to­rem redemptorystów.

Na wyciecz­kę z Tucho­wa do par­ku moż­na się wybrać nie­bie­skim szla­kiem tury­stycz­nym PTTK. Pro­wa­dzi on na połu­dnie, do baców­ki Brzan­ka, a następ­nie scho­dzi do Jodłów­ki Tuchow­skiej na połu­dnio­wym skra­ju par­ku. Kolej­nym przy­stan­kiem na nie­bie­skim szla­ku jest wieś Rze­pien­nik Strzy­żew­ski, w któ­rej wzno­si się wcze­sno-moder­ni­stycz­ny kościół z lat 40-stych XX w. Obok świą­ty­ni dzia­ła para­fial­ne muzeum. W pobli­skim lasku war­to odwie­dzić XIX-wiecz­ny cmen­tarz żydow­ski z dobrze zacho­wa­ny­mi, zabyt­ko­wy­mi tabli­ca­mi. Nie­bie­skim szla­kiem moż­na dojść dalej do Cięż­ko­wic. Jest to peł­ne uro­kli­wych zabyt­ków mia­sto leżą­ce we wschod­niej czę­ści sąsied­nie­go, Cięż­ko­wic­ko-Roż­now­skie­go Par­ku Krajobrazowego.

Park Kra­jo­bra­zo­wy Pasma Brzan­ki moż­na przejść wzdłuż, z doli­ny Bia­łej do Wisło­ki, obie­ra­jąc żół­ty szlak tury­stycz­ny PTTK. Swo­ją podróż trze­ba wte­dy roz­po­cząć we wsi Sie­dli­ska w gmi­nie Tuchów. Trakt pro­wa­dzi stąd na Nose­lo­wą, któ­ra jest jed­nym z grzbie­tów Pogó­rza Cięż­ko­wic­kie­go. Następ­nie docho­dzi się do baców­ki na Brzan­ce, a dalej na Ostry Kamień. Jest to wzno­szą­cy się na 527 m n.p.m. szczyt, któ­ry swo­ją nazwę zawdzię­cza wystę­pu­ją­cym tu, nie­zwy­kłym blo­kom pia­skow­ca, uzna­wa­nym za pomnik przy­ro­dy nie­oży­wio­nej. Z Ostre­go Kamie­nia żół­ty szlak pro­wa­dzi na Gilo­wą Górę (508 m n.p.m.), Wiszo­wą (400 m n.p.m.), Ryso­wa­ny Kamień (427 m n.p.m.) i w koń­cu na Limo­wicz. Ten naj­wyż­szy w całym par­ku szczyt jest poro­śnię­ty lasem. Aby jed­nak moż­li­we było podzi­wia­nie z nie­go pięk­nej pano­ra­my par­ku, wznie­sio­no tu się­ga­ją­cą ponad koro­ny drzew wie­żę widokową.

Z Limo­cza żół­ty szlak tury­stycz­ny scho­dzi do leżą­cych tuż za wschod­nią gra­ni­cą par­ku Koła­szyc. To bar­dzo uro­kli­we mia­stecz­ko nad Wisoł­ką, w któ­rym moż­na podzi­wiać wie­le cie­ka­wych zabyt­ków. Naj­bar­dziej cha­rak­te­ry­stycz­nym z nich jest fon­tan­na „Bar­tek” z figur­ką małe­go chłop­ca trzy­ma­ją­ce­go nad gło­wą wazę z wodą. W Koła­szy­cach war­to zwró­cić uwa­gę też na kamie­nicz­ki i drew­nia­ne domy z XVIII i XIX w., a tak­że XVII-wiecz­ny kościół parafialny.

Rze­ka Bia­ła, fot. Paw­mak, Wiki­me­dia Commons
0 0 votes
Podo­ba­ło się?
Subscribe
Powiadom o
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments