Połu­dnio­wo­roz­to­czań­ski Park Kra­jo­bra­zo­wy leży przy samej gra­ni­cy z Ukra­iną, na pogra­ni­czu woje­wództw lubel­skie­go i pod­kar­pac­kie­go. Jest bar­dzo waż­ną osto­ją dzi­kiej przy­ro­dy, zamiesz­ka­ną przez wie­le gatun­ków nie­zwy­kle rzad­kich zwie­rząt. Uro­ki par­ku doce­nia­ją tak­że cią­gną­cy w to miej­sce rowe­rzy­ści, pasjo­na­ci histo­rii oraz kura­cju­sze poło­żo­nych na jego skra­ju sanatoriów.

Połu­dnio­wo­roz­to­czań­ski Park Kra­jo­bra­zo­wy obej­mu­je pol­ską część Roz­to­cza Wschod­nie­go, a więk­sza jego część leży na tere­nie woje­wódz­twa pod­kar­pac­kie­go. Frag­ment swo­jej pół­noc­no-wschod­niej gra­ni­cy opie­ra o dro­gę kra­jo­wą nr 17, pro­wa­dzą­cą do przej­ścia gra­nicz­ne­go w Hre­ben­ne. Jego tery­to­rium cią­gnie się na połu­dnie, aż do miej­sco­wo­ści Hory­niec Zdrój. Na kra­jo­braz par­ku skła­da się wie­le malow­ni­czych pagór­ków i wąwo­zów. Naj­wyż­sze wznie­sie­nie na tym tere­nie to wspi­na­ją­cy się na 395 m n.p.m. Wiel­ki Dział. Dużą część par­ku sta­no­wią obsza­ry leśne poprze­ci­na­ne gdzie­nie­gdzie łąka­mi i eko­lo­gicz­ny­mi tere­na­mi upraw­ny­mi. Moż­na tu zna­leźć tak­że cen­ne przy­rod­ni­czo tor­fo­wi­ska. W miej­sco­wych lasach żyją m.in. rysie, wil­ki, łosie oraz jele­nie, a nie­ba nad koro­na­mi drzew patro­lu­ją orli­ki krzy­kli­we, trzmie­lo­ja­dy, bie­li­ki i pucha­cze. Noca­mi zastę­pu­ją je nato­miast przed­sta­wi­cie­le wie­lu chro­nio­nych gatun­ków nietoperzy.

Naj­lep­szą bazą wypa­do­wą do zwie­dza­nia Połu­dnio­wo­roz­to­czań­skie­go Par­ku Kra­jo­bra­zo­we­go są sana­to­ria, pen­sjo­na­ty i gościń­ce w Horyń­cu Zdro­ju i jego oko­li­cach. Gospo­dar­stwa agro­tu­ry­stycz­ne moż­na zna­leźć tak­że na zachod­nim skra­ju par­ku, m.in. w oto­czo­nych lasa­mi Polan­ce Hry­niec­kiej i Woli Wiel­kiej, gdzie war­to odwie­dzić bar­dzo inte­re­su­ją­cą, drew­nia­ną cer­kiew z XVIII w. Hory­niec Zdrój to bar­dzo sta­ra i uro­kli­wa wieś, o któ­rej pierw­sze wzmian­ki poja­wi­ły się już w XV w. Według miej­sco­wej tra­dy­cji, lubił tu przy­jeż­dżać na kró­lew­skie polo­wa­nia sam Jan III Sobie­ski. Cie­ka­wy­mi obiek­ta­mi do zoba­cze­nia w Horyń­cu Zdro­ju są eklek­tycz­ny pałac Poniń­skich, w któ­rym dziś mie­ści się sana­to­rium „Baj­ka”, a tak­że oka­za­ła kapli­ca-mau­zo­leum tego szla­chec­kie­go rodu na miej­sco­wym cmen­ta­rzu. Inny­mi cie­ka­wost­ka­mi są fran­cisz­kań­ski zespół klasz­tor­ny z XVIII w., XIX-wiecz­ny teatr dwor­ski oraz kla­sy­cy­stycz­ny kościół zdro­jo­wy, prze­bu­do­wa­ny w latach 80-tych XX w. sty­lu „nowo­cze­snym”.

Z Horyń­ca Zdro­ju na tere­ny Połu­dnio­wo­roz­to­czań­skie­go Par­ku Kra­jo­bra­zo­we­go moż­na wybrać się nie­bie­skim szla­kiem tury­stycz­nym „Po Bura­kach Linii Moło­to­wa”. Pro­wa­dzi on przez miej­sco­wo­ści Pucha­cze i Pode­msz­czy­zna do Nowe­go Bru­sna. Naj­cen­niej­szym zabyt­kiem tej ostat­niej wsi jest nie­wiel­ka, drew­nia­na cer­kiew grec­ko­ka­to­lic­ka z XVII w. Następ­nie trakt wie­dzie przez Polan­kę Hory­niec­ką do sta­rych bun­krów na wzgó­rzu Hreb­cian­ka. W ich pobli­żu moż­na zna­leźć stad­ni­nę koni Polan­ka Hory­niec­ka. Kolej­nym przy­stan­kiem na nie­bie­skim szla­ku jest rezer­wat przy­ro­dy „Źró­dła Tan­wi”, z któ­re­go następ­nie docho­dzi się na szczyt Wiel­kie­go Dzia­łu. Dalej trakt docie­ra do Woli Wiel­kiej oraz tam­tej­szej cer­kwi, skąd wie­dzie skra­jem lasu na wschód. Inny­mi cie­ka­wy­mi przy­stan­ka­mi na szla­ku są ruiny cer­kwi we wsi Knia­zie i drew­nia­na dzwon­ni­ca przy daw­nej, gre­ko­ka­to­lic­kiej świą­ty­ni w Mostach Małych. Trakt „Po Bura­kach Linii Moło­to­wa” koń­czy się przy sta­cji kole­jo­wej w Hrebenne.

Cer­kiew w Woli Wiel­kiej, fot. Fangorn90, Wiki­me­dia Commons
0 0 vote
Podo­ba­ło się?
Subscribe
Powiadom o
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments